^{بي‌حضور مهربانت، هيچ شعر عاشقانه‌اي در دفتر زندگي‌ام سروده نخواهد شد. دلم مي‌خواهد نامت را با تمام وجود فرياد كنم، وقتي كه دشت شقايقها خالي از رد پاي توست. دلم مي‌خواهد از باران چشمانت بگويي وقتي كه شوره‌زارهاي دلم در حسرت يك قطره از نگاه توست. بي‌حضور سبزت كدام واژه را براي چشمان  اشكبارم معنا كنم تا بار اندوهم سبكتر شود. بي‌تو قصه تنهايي‌ام را براي چه كسي بخوانم و ترانه‌هاي دلتنگي‌ام را در گوش كدام سنگ صبوري زمزمه كنم.}

همیشه ارزشمندترین ها ، رازها هستند.

^{...شايد من در تقويم سرنوشت تو نوشته نشده بودم. چه كنم؟ باد، شكوفه‌ها، باران، تمام دنيا، راهم را سد كرده‌اند اما من هميشه و همه جا نامت را مي‌نويسم؛ روي چمنهاي گره خورده، روي پنجره بخار گرفته، روي تُنگ بلورين ماهيها، روي تنها نهال بادامم. گذر زمان در قلبي كه دوست دارد اثر نمي‌كند...
چشمانم را نمي‌بندم؛ نكند از كوچه‌ قلبم عبور كني و من خواب  باشم.}

<sup>من در ناسروده‌هايم رد پاي چشمان تو را ديده‌ام و ميان تمام اين نوشته‌ها، پيكره نگاه تو را طرح زده‌ام. زير نگاه همه ابرها از باران گفته‌ام و از فصل پُر شكوفه تو، «هميشه‌بهار» چيده‌ام. به سادگي خنده‌هايم نخند؛ اگرچه كه من، شاد بودن را پشت همه ستاره‌ها تمرين كرده‌ام. اي آستانه‌ي نيمه روشن ستاره‌ها! به من رسم دلدادگي بياموز و ناسروده‌ترين سپيده‌دم را از حريم نازك اشكهايت به خاطراتم هديه كن. پاكي خنده‌ات را از زلالترين اقيانوسها به چشمانم ببخش. از پشت زنبقها طلوع كن تا با نگاهت، با همان حضورهاي ناگهاني‌ات، برخيزم و با خورشيد همراه شوم.

با توام! با تو كه از مقبره‌ي بادها برايم اركيده مي‌آوري. تو كه وجودت پُر از شاخسارهاي زنبق‌نشين است؛ بيا تا با هم، روي بيدها شكوفه بكاريم. بيا تا با هم، از روي زمين، ستاره بچينيم و ميان نيستانها با شاپركها بازي كنيم. بيا مانند كودكان، عاشق چشم و ابروي هم شويم و معصوميت عشق را بخريم و به خانه‌هايمان ببريم. بيا وجودمان را نفس بكشيم.

دلم براي خنده‌هاي ناگهاني ات،تنگ شده. كاش مي‌دانستم تو در وسعت نگاهم، به چه چيز خيره مي‌ماني!</sup>

^{من آن زمان به روشني خورشيد مي‌انديشم كه افق روشن چشمانت بر نگاه منتظر من تابيده باشد. من آن زمان دست بر سينه گرم اقاقيا مي‌كشم كه ضمير خسته من با گرماي دستان نوازشگر تو آرام گيرد. دلتنگي من زماني به تبسم مهر، به شادماني گلها تبديل مي‌شود كه زلال عطر تو در فضاي كوچه پر شود. من آن زمان به موسيقي عشق، و به صداي غربت باران گوش مي‌دهم كه گرماي نفسهايت در لحظه لحظه‌هاي من اوج بگيرند. من آن زمان به آرامش دريا و سپيده صبح مي‌رسم كه به تو رسيده باشم. ای آرام جان.}

^{ماه من، غصه چرا ؟!}

^{تو مرا داري و من}

^{هر شب و روز ،}

^{آرزويم همه خوشبختي توست}

^{ماه من دل به غم دادن و از ياس سخن ها گفتن}

^{كارآنهائي نيست كه خدا را دارند . ..}

^{ماه من غم و اندوه اگر هم روزي ، مثل باران باريد .}

^{يا دل شيشه اي ات ، از لب پنجره عشق ، زمين خورد و شكست، با نگاهت به خدا چتر شادي وا كن}

^{و بگو با دل خود ، كه خدا هست ، خدا هست!}

^{او هماني است كه در تارترين لحظه شب ، راه نوراني اميد نشانم مي داد ...}

^{ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد !}

^{معني خوشبختي بودن اندوه است ...!}

^{ولي از ياد مبر ؛}

^{پشت هر كوه بلند سبزه زاري است پر از ياد خدا}

^{و در آن باز كسي مي خواند ؛}

^{كه خدا هست ، خدا هست}

^{و چرا غصه ؟! چرا ؟!}

^{پايان بغض سركش من، ابتداي توست/ شبهاي من هميشه پُر از قصه‌هاي توست/ با قلب من اگرچه مدارا كرده‌اي/ باز اين دل صبور به فكر غصه‌هاي توست/ در قاب سبز خاطره، در ذهن لحظه‌ها/ هر روز طرح تازه‌اي از چشمهاي توست/ با اين‌كه سربه‌زيرم و حرفي نمي‌زنم/ روزي اگر ز پاي بيفتم، به پاي توست/ مي‌خواهم از جنون تو يك دم رها شوم/ اما تمام هستي من مبتلاي توست.}